Rekordy świata w kolarstwie
Na torze o rekordzie rozstrzygają precyzyjnie zmierzony czas lub dystans. W próbach maksymalnej prędkości ogromną rolę odgrywają konstrukcja roweru i osłona przed powietrzem. Z kolei w Tour de France czy mistrzostwach świata liczą się wygrane w określonej konkurencji.
Wśród największych wygranych w STS znajdują się zarówno długie kupony akumulowane obe ozróżnienia pozwalają zrozumieć, dlaczego jeden zawodnik jest rekordzistą mimo prędkości znacznie niższej od osiągniętej przez innego.

Rekordy prędkości i dystansu w kolarstwie
Filippo Ganna pokonuje w godzinę niemal 57 kilometrów, a Mark Cavendish ma na koncie 35 wygranych etapów Tour de France. Jeszcze bardziej działa na wyobraźnię 296,009 km/h osiągnięte na rowerze przez Denise Mueller-Korenek. Za każdym z tych wyników stoi inna historia: samotny wysiłek na torze, lata walki na finiszach lub próba na specjalnie zbudowanym rowerze.
Ganna przez całą godzinę sam pokonuje opór powietrza. Mueller-Korenek korzysta z osłony jadącego przed nią samochodu, a Todd Reichert zamyka rower w opływowej obudowie. To właśnie sposób walki z powietrzem pomaga wyjaśnić, skąd biorą się tak duże różnice między rekordowymi prędkościami.
| Rekord | Wynik | Zawodnik | Miejsce i rok |
|---|---|---|---|
| Jazda godzinna mężczyzn (UCI) | 56,792 km | Filippo Ganna | Grenchen, 2022 |
| Jazda godzinna kobiet (UCI) | 50,455 km | Vittoria Bussi | Aguascalientes, 2025 |
| 200 m ze startu lotnego mężczyzn (UCI) | 8,857 s | Matthew Richardson | Konya, 2025 |
| 1 km ze startu zatrzymanego mężczyzn (UCI) | 55,433 s | Jeffrey Hoogland | Aguascalientes, 2023 |
| Prędkość na rowerze poziomym z aerodynamiczną obudową, siła mięsni | 144,17 km/h | Todd Reichert | Battle Mountain, 2016 |
| Prędkość na rowerze za pojazdem osłaniającym od powietrza | 296,009 km/h | Denise Mueller-Korenek | Bonneville, 2018 |
56,792 km wynosi męski rekord świata UCI w jeździe godzinnej. Filippo Ganna ustanowił go 8 października 2022 roku na torze w szwajcarskim Grenchen. Poprzedniego rekordzistę, Dana Bighama, wyprzedził o 1244 metry. To niemal pięć dodatkowych okrążeń 250-metrowego toru.
Ganna ruszał z miejsca, a przez kolejne 60 minut mógł polegać wyłącznie na własnych nogach. Jego dystans odpowiada 227 pełnym okrążeniom i kolejnym 42 metrom. Średnio każde 250 metrów pokonywał w około 15,85 sekundy z uwzględnieniem czasu potrzebnego na rozpędzenie roweru.
Vittoria Bussi przesuwa kobiecy rekord ponad 50 kilometrów
Vittoria Bussi jako pierwsza kobieta przekroczyła w próbie godzinnej granicę 50 kilometrów. W 2023 roku przejechała 50,267 km. Dwa lata później wróciła na tor w Aguascalientes i poprawiła własny wynik o 188 metrów. Jej rekord wynosi 50,455 km i pochodzi z 10 maja 2025 roku.
Za udanym przejazdem kryje się także nieudana próba. Dzień wcześniej Włoszka przerwała jazdę niedługo po upływie połowy godziny. Dopiero kolejny start przyniósł rekord, dystans odpowiadający ponad 200 okrążeniom toru o długości 250 metrów.
296 km/h na rowerze. Jak Denise Mueller-Korenek osiągnęła taką prędkość?
16 września 2018 roku na solnisku Bonneville w stanie Utah Denise Mueller-Korenek osiągnęła 296,009 km/h za osłoną specjalnego samochodu. Poprawiła wynik Freda Rompelberga, który w 1995 roku rozpędził rower do 268,831 km/h. Rekord Holendra utrzymywał się przez 23 lata.
Rower Amerykanki miał tak wysokie przełożenie, że potrzebował pomocy przy rozpędzaniu. Najpierw holował go dragster. Przy około 160 km/h Mueller-Korenek odłączyła się od samochodu i zaczęła przyspieszać, pedałując. Pojazd pozostał tuż przed nią, osłaniając ją przed naporem powietrza.
Utrzymanie się za osłoną było jednym z najtrudniejszych elementów przejazdu. Zawodniczka musiała dopasować prędkość do samochodu i zachować właściwy tor jazdy. Zbyt duże odchylenie na bok oznaczałoby wyjazd ze strefy osłoniętej przed naporem powietrza.
144 km/h dzięki sile mięśni i aerodynamicznej obudowie
Todd Reichert osiągnął 144,17 km/h w pojeździe Aerovelo Eta 17 września 2016 roku w Battle Mountain w Nevadzie. Napędzał go siłą mięśni, siedząc w rowerze poziomym zamkniętym w opływowej obudowie. To ona ograniczała opór powietrza i pozwalała rozpędzić pojazd do tak dużej prędkości.
Eta z zewnątrz przypomina wydłużoną kapsułę. W środku znajdują się rower, mechanizm napędowy i zawodnik. Rozpędzanie zajmuje kilka kilometrów: zespół wykorzystuje prostą drogę o długości około ośmiu kilometrów, a końcowy sprint poprzedza stopniowe budowanie prędkości.
200 metrów w 8,857 sekundy. Jak szybko jeżdżą sprinterzy torowi?
Matthew Richardson potrzebował 8,857 sekundy na przejechanie 200 metrów. Rekord ustanowiony 15 sierpnia 2025 roku w tureckiej Konyi oznacza średnią prędkość około 81,3 km/h na mierzonym odcinku. Brytyjczyk rozpędził rower przed linią rozpoczynającą pomiar - na tym polega start lotny.
Na kilometrze zawodnik rusza z miejsca, więc zegar mierzy również rozpędzanie. Jeffrey Hoogland pokonał ten dystans w 55,433 sekundy 31 października 2023 roku w Aguascalientes. Jego przejazd trwał ponad sześć razy dłużej niż sprint Richardsona i wymagał utrzymania dużej mocy także po rozpędzeniu roweru.
Rekordy zwycięstw w Tour de France
Pięć zwycięstw w klasyfikacji generalnej Tour de France mają Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault, Miguel Indurain i Tadej Pogačar. Słoweniec dołączył do grona rekordzistów po wygraniu edycji 2026.
| Kolarz | Wygrane Tour de France | Zwycięskie edycje |
|---|---|---|
| Jacques Anquetil | 5 | 1957, 1961, 1962, 1963, 1964 |
| Eddy Merckx | 5 | 1969, 1970, 1971, 1972, 1974 |
| Bernard Hinault | 5 | 1978, 1979, 1981, 1982, 1985 |
| Miguel Indurain | 5 | 1991, 1992, 1993, 1994, 1995 |
| Tadej Pogacar | 5 | 2020, 2021, 2024, 2025, 2026 |
Miguel Indurain wszystkie pięć zwycięstw odniósł rok po roku, od 1991 do 1995. Przez pięć kolejnych edycji rywale szukali sposobu na pokonanie Hiszpana, a on za każdym razem kończył wyścig z najlepszym łącznym czasem.
Wygranie całego Touru wymaga przetrwania trzech tygodni rywalizacji. Czas można zyskać w górach i czasówkach, ale stracić również na płaskim etapie, gdy peleton podzieli się na wietrze. Dlatego zwycięstwo w klasyfikacji generalnej ma inną wagę i wymaga innych umiejętności niż wygranie pojedynczego finiszu.
Rekord wywalczony na finiszu 35 etapów Cavendisha
Mark Cavendish wygrał 35 etapów Tour de France. Rekordowy finisz rozegrał 3 lipca 2024 roku w Saint-Vulbas, na piątym etapie wyścigu. Tym zwycięstwem wyprzedził Eddy’ego Merckxa, z którym wcześniej dzielił rekord 34 wygranych.
Brytyjczyk budował swój dorobek jako sprinter. Na płaskich etapach najważniejsze były dla niego ostatnie metry: znalezienie miejsca w rozpędzonym peletonie, wybór momentu ataku i utrzymanie prędkości do kreski. Jego 35 zwycięstw oznacza wygrane etapy, a pięć triumfów rekordzistów z poprzedniej tabeli - zwycięstwa w całych edycjach Tour de France.
Sagan i Longo - rekordowe serie na mistrzostwach świata
Peter Sagan wygrał wyścig ze startu wspólnego elity mężczyzn na trzech kolejnych mistrzostwach świata: w Richmond w 2015 roku, Dosze w 2016 i Bergen w 2017. Był pierwszym mężczyzną, który dokonał tego trzy razy z rzędu. Co roku bronił tytułu na innej trasie, w rywalizacji reprezentacji narodowych.
W kobiecym wyścigu ze startu wspólnego elity rekord należy do Jeannie Longo, pięciokrotnej mistrzyni świata. Francuzka zwyciężała w latach 1985, 1986, 1987, 1989 i 1995. Cztery pierwsze tytuły zdobyła w kolejnych rozegranych edycjach, ponieważ w 1988 roku tej konkurencji nie było w programie mistrzostw.
FAQ
✅ Kto był najmłodszym zwycięzcą Tour de France?
Henri Cornet, zwycięzca edycji 1904. W dniu zakończenia wyścigu Francuz miał 19 lat i do dwudziestych urodzin brakowało mu kilkunastu dni. Pozostaje najmłodszym zwycięzcą w historii Tour de France. Rekord odnotowany przez Guinness World Records.
✅ Kto wygrał najwięcej wielkich tourów: Giro, Tour de France i Vuelty łącznie?
Eddy Merckx ma 11 zwycięstw w klasyfikacji generalnej wielkich tourów: pięć w Giro d’Italia, pięć w Tour de France i jedno we Vuelta a España. To rekord łącznej liczby wygranych w tych trzech wyścigach. Dorobek Merckxa w serwisie Giro d’Italia.
✅ Dlaczego siedem zwycięstw Lance’a Armstronga nie jest rekordem Tour de France?
Zwycięstwa Armstronga z lat 1999-2005 zostały anulowane w 2012 roku w związku ze sprawą dopingową. Nie liczą się więc do oficjalnego dorobku Amerykanina ani do rekordu wygranych Tour de France. Dokumentacja USADA.